Wstecz podstawowy
Dane statystyczne z 169 grup, łącznie 2344 uczniów.

Zobacz arkusze oraz odpowiedzi.

8 marca br. w całej Polsce przeprowadzono Próbną Maturę z Chemii z ZamKorem na poziomie rozszerzonym.
Liczba pobrań arkusza przez nauczycieli szkół ponadgimnazjalnych wynosiła 1057. Wyniki swoich uczniów do aplikacji ZamKorek wpisało130 nauczycieli. Otrzymano tym samym statystyki dla 2344 uczniów.

Arkusz, model odpowiedzi oraz jego kartoteka zostały starannie przygotowane przez zespół nauczycieli praktyków (pracujących w komisjach egzaminacyjnych jako egzaminatorzy i weryfikatorzy zadań), których uczniowie osiągają najwyższe wyniki na egzaminach maturalnych, są też laureatami konkursów i olimpiad chemicznych. Przeanalizowało je gruntownie i oceniło kilku niezależnych ekspertów.

Wprawdzie zadania zamieszczone w arkuszu nie były wcześniej standaryzowane, ale na podstawie uzyskanych przez uczniów wyników możemy stwierdzić, że w arkuszu nie znalazło się ani jedno zadanie bardzo łatwe (średni poziom łatwości w zadaniach nie przekroczył 80%). Na 32 zadania trzy z nich
(8, 10 i 19) okazały się dla uczniów bardzo trudne – poziom łatwości był niższy niż 20%.
Przygotowany arkusz można zakwalifikować jako trudny.

Z informacji otrzymanych od nauczycieli wynika, że poprawa rozwiązanych przez uczniów arkuszy nie sprawiała problemów. Świadczy to o tym, że model oceniania był jednoznaczny, a polecenia zostały precyzyjnie sformułowane.

Wpisywanie wyników do aplikacji ZamKorek przebiegało płynnie. Każdy nauczyciel w razie jakichkolwiek trudności mógł szybko otrzymać pomoc. System działał bez zastrzeżeń, analizował napływające wyniki i generował ich graficzną ilustrację.

Poniżej prezentujemy wyniki oraz wygenerowane z aplikacji ZamKorek wykresy z krótkim komentarzem.

Wyniki uzyskane w kraju

Wykres 4

Ogólnopolska średnia krajowa dla Próbnej Matury z Chemii z ZamKorem: 46%.

Komentarz: Od 2010 roku w arkuszach maturalnych z chemii da się zauważyć wyraźną zmianę w sposobie formułowania zadań – od uczniów wymaga się przede wszystkim rozumowania i korzystania z podanych informacji. Również wyniki uzyskiwane przez maturzystów są znacznie niższe od tych, które uzyskiwali ich rówieśnicy przystępujący do egzaminu w latach 2005–2009. Tegoroczny arkusz maturalny przygotowany przez wydawnictwo ZamKor nawiązywał do tendencji egzaminacyjnych z ostatnich dwóch lat, dlatego porównanie ograniczymy wyłącznie do egzaminów przeprowadzonych w latach 2010–2011.

Z analizy sprawozdań zamieszczonych przez CKE wynika, że średnia z egzaminu maturalnego z chemii na poziomie rozszerzonym wynosiła odpowiednio w 2010 roku – 61,5%, w 2011 roku – 51,6%.

Poziom opanowania przez uczniów standardów egzaminacyjnych

Wykres 3

Komentarz: Analizując poziom łatwości zadań w odniesieniu do standardów, można zauważyć, że uczniowie stosunkowo dobrze opanowali standard I, dotyczący znajomości, zrozumienia i stosowania pojęć i terminów. Świadczyć o tym mogą nieznaczne wahania poziomu łatwości (oscylujące w granicach 45,2–51,5%) w obrębie tego standardu.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że przygotowany arkusz w największym stopniu sprawdzał umiejętności opisane standardem II (korzystanie i przetwarzanie informacji) – aż 43,3% możliwych do zdobycia punktów obejmowało właśnie ten standard! Uczniowie najlepiej radzili sobie z zadaniami dotyczącymi standardu II.3 (zdający selekcjonuje, porównuje informacje), najgorzej zaś z zadaniami w obrębie standardu II.5 (zdający wykonuje obliczenia chemiczne).

W obrębie standardu III (tworzenie informacji) uczniowie najlepiej opanowali standard III.2, dotyczący planowania typowych eksperymentów i przewidywania obserwacji. Znacznie gorsze wyniki uzyskali, rozwiązując zadania, w których musieli wyjaśniać zależności przyczynowo-skutkowe (standard III.1) oraz interpretować informacje, formułować wnioski i uzasadniać opinie (standard III.3).

Statystyka wyników dotycząca poszczególnych bloków programowych

Wykres 5

Komentarz: Arkusze maturalne z założenia nie mogą rzetelnie sprawdzać wiadomości i umiejętności ze wszystkich realizowanych bloków programowych. Mimo to przygotowanie arkusza złożonego z 32 zadań sprawiło, że jest on stosunkowo zróżnicowany tematycznie.

Zakres materiału sprawdzany w naszym arkuszu zadań został przypisany do bloków programowych określonych na podstawie „Informatora maturalnego” przygotowanego przez Centralną Komisję Egzaminacyjną. Na podstawie podziału z informatora można wnioskować, że najwięcej spośród zaproponowanych zadań dotyczyło bloków programowych: Węglowodory i ich pochodne oraz Elektrolity, dysocjacja jonowa, reakcje zachodzące w roztworach wodnych.

Największy problem przysporzył uczniom blok dotyczący Szybkości reakcji chemicznych i katalizy sprawdzany w dwóch zadaniach. Najlepiej poradzili sobie z Izomerią związków organicznych, którego dotyczyło tylko jedno z zadań.

Statystyka wyników uzyskanych za zadania doświadczalne

Wykres 6

Komentarz: Podobnie jak w pierwszej edycji Próbnej Matury z ZamKorem analiza powyższego wykresu pokazuje, że uczniowie stosunkowo dobrze radzą sobie z uzupełnianiem i interpretacją schematów doświadczeń oraz z wnioskowaniem. Większy problem sprawia im poprawne formułowanie obserwacji, ponieważ w ich obrębie można było znaleźć elementy będące wnioskami z przeprowadzonego doświadczenia.

To pokazuje, że jako nauczyciele powinniśmy przywiązywać ogromną uwagę do tego, by wspólnie z uczniami na lekcji formułować pełny opis doświadczenia oraz uczulać ich na błędy, które popełniają, powodując utratę cennych punktów na egzaminach zewnętrznych.

Statystyka wyników dotycząca poszczególnych czynności

Wykres 1

Komentarz: Zaskakujący jest fakt, że najniższy poziom łatwości odnotowano dla czynności 10.1. Zadania dotyczące procesu hydrolizy soli dość często pojawiają się w arkuszach maturalnych. Jest to również zagadnienie, do którego wielokrotnie powracamy z uczniami podczas całego cyklu nauczania chemii. Trudność polegała zapewne na tym, że zadanie dotyczyło procesu hydrolizy soli organicznej (etanianu amonu).

Uczniowie mieli duży problem również z czynnością 8.1. Maturzyści na podstawie podanego opisu mieli ustalić ostateczną postać równania kinetycznego, przedstawiając odpowiedni tok rozumowania lub obliczenia. Zapewne najwięcej kłopotów sprawiło uczniom niestandardowo sformułowanie zadanie – proste zagadnienia z kinetyki reakcji ujęto bowiem w dość nietypowej dla ucznia formie.

Analiza wyników uczniów wykazała, że dla czynności 24.1 otrzymano najwyższy poziom łatwości. W zadaniu należało uzupełnić schemat doświadczenia – na podstawie jonowej skróconej formy zapisu równania reakcji uczeń miał za zadanie wybrać (z podanej listy) wzory odpowiednich odczynników nieorganicznych, których należało użyć do przeprowadzenia eksperymentu.