PRÓBNA MATURA Z ZAMKOREM

PRÓBNA MATURA Z ZAMKOREM 2010/2011
Zobacz arkusze oraz odpowiedzi

Dnia 7 kwietnia br. przeprowadzono próbną maturę z chemii z ZamKorem na poziomie rozszerzonym.
Zarejestrowało się 277 nauczycieli ponadgimnazjalnych z różnych części Polski.
Wyniki swoich uczniów do aplikacji ZamKorek wpisało 117 nauczycieli.
Otrzymano tym samym statystyki dla 2011 uczniów.

Arkusz, model odpowiedzi oraz jego kartoteka zostały przygotowane bardzo starannie przez doświadczonego konstruktora zadań maturalnych. Przeanalizowało je gruntownie i oceniło kilku niezależnych ekspertów: pracowników Zakładu Dydaktyki Nauczania Chemii UJ oraz dwóch nauczycieli praktyków, egzaminatorów maturalnych. Wprawdzie zadania zamieszczone w arkuszu nie były wcześniej standaryzowane, ale na podstawie wyników uzyskanych przez uczniów możemy stwierdzić, iż nie znalazło się w arkuszu zadanie, którego średni poziom łatwości przekroczyłby 85%. Tylko w przypadku jednego zadania był nieco niższy od 20%. Zadania nie okazały się więc ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne.

Z informacji otrzymanych od nauczycieli wynika, iż poprawa rozwiązanych przez uczniów arkuszy nie sprawiała problemów. Świadczy to o tym, że model oceniania był jednoznaczny, a polecenia zostały sformułowane precyzyjnie.

Wpisywanie wyników do aplikacji ZamKorek przebiegało płynnie. Każdy nauczyciel, w razie jakichkolwiek trudności, mógł bardzo szybko otrzymać pomoc. System działał bez zastrzeżeń, analizował napływające wyniki i generował ich graficzną ilustrację.

Poniżej prezentujemy wyniki oraz wygenerowane z aplikacji ZamKorek wykresy z krótkim komentarzem.

Komentarz: Z analizy sprawozdań zamieszczonych przez CKE wynika, że średnie wyniki uzyskane przez uczniów szkół ponadgimnazjalnych na egzaminie maturalnym z chemii na poziomie rozszerzonym w latach 2005-2010 wahały się w granicach 49-66%.

Komentarz: Analizując poziom łatwości zadań w odniesieniu do obszarów standardów, można zauważyć, że uczniowie stosunkowo dobrze (poziom łatwości powyżej 60%) opanowali standard I dotyczący znajomości, zrozumienia i stosowania pojęć i terminów.
W obrębie standardu II (korzystanie i przetwarzanie informacji) najwięcej problemu przysporzyły uczniom zadania dotyczące standardu II.3 (zdający selekcjonuje, porównuje informacje).
Na uwagę zasługuje fakt, iż uczniowie najlepiej opanowali standard III.3 dotyczący planowania typowych eksperymentów i przewidywania obserwacji. Nieco gorsze wyniki uzyskali, rozwiązując zadania, w których musieli wyjaśniać zależności przyczynowo-skutkowe (standard III.1).

Komentarz: Arkusze maturalne z założenia nie mogą rzetelnie sprawdzać wiadomości i umiejętności z wszystkich realizowanych bloków programowych. Zakres materiału sprawdzany w naszym arkuszu zadań został przypisany do bloków programowych określonych na podstawie „Informatora maturalnego” przygotowanego przez Centralną Komisję Egzaminacyjną. Na podstawie podziału z informatora można wnioskować, iż najwięcej spośród zaproponowanych zadań dotyczyło bloków programowych: Węglowodory i ich pochodne oraz Elektrolity i reakcje zachodzące w roztworach wodnych.

Komentarz: Powyższy wykres ilustruje, że uczniowie stosunkowo dobrze radzą sobie z uzupełnianiem i interpretacją schematów doświadczeń oraz wnioskowaniem. Większy problem sprawia im poprawne formułowanie obserwacji, gdyż w ich obrębie można było znaleźć elementy będące wnioskami z przeprowadzonego doświadczenia.

Komentarz: Analizując poziom łatwości w odniesieniu do konkretnych czynności, widać, że zarówno najniższy, jak i najwyższy poziom łatwości obejmuje czynności w obrębie tego samego bloku programowego: Węglowodorów i ich pochodnych.

Najniższy poziom łatwości odnotowano dla czynności 26.1. Zapewne jest to podyktowane faktem, że zadanie dotyczy treści, które zazwyczaj realizuje się pod koniec roku szkolnego, przez co materiał ten często nie jest trwale ugruntowany przez uczniów.

Analiza wyników uczniów pokazała, że dla czynności 23.1 otrzymano najwyższy poziom łatwości. Zadanie dotyczy zapisu równań podstawowych typów reakcji, jakim ulega najprostszy węglowodór aromatyczny – benzen, na podstawie schematu zachodzących przemian.

Nauczyciele zwracali nam również uwagę na czynność 17.1, która dotyczy zadania obliczeniowego. Utrata punktów przez uczniów była tu w znacznej mierze spowodowana nieprecyzyjnym zapisem. Uczniowie, wychodząc z wyrażenia na stałą równowagi, często przybliżali stężenie cząsteczek niezdysocjowanych do stężenia początkowego elektrolitu, nie zapisując przy tym żadnego komentarza, że takie przybliżenie czynią.