Metoda o nazwie rybi szkielet lub diagram Ishikawy uczy analizy informacji, oddzielania przyczyn od skutków, dostrzegania złożoności problemu, odkrywania jego źródeł. Świetnie nadaje się do analizy wyników eksperymentów chemicznych, zwłaszcza tych „nieudanych”. Uczniowie analizują przyczyny, w tym wpływ: człowieka (uczeń wykonujący doświadczenie), materiału (czystości, jakości zastosowanych odczynników chemicznych, wskaźników), sprzętu (czystości, suchości itd. szkła laboratoryjnego lub instrumentów pomiarowych), stosowanej metody (np. temperatury, dostępu tlenu, światła, katalizatora, kolejności wykonywania czynności), nadzoru (właściwego zastosowania instrukcji).

W metodzie modułowej uczniowie wykonują zadania, przechodząc od stanowiska do stanowiska. Wyniki poszczególnych zadań służą ustalaniu wzajemnych zależności pomiędzy elementami składowymi większej całości. Dzięki temu metoda ta szczególnie dobrze sprawdza się w kształceniu umiejętności porządkowania i syntezy informacji. Na lekcjach chemii jest wykorzystywana przy badaniu właściwości substancji, nadaje się także do realizacji lekcji powtórzeniowych.

Metoda „Uczył Marcin Marcina” znana jest pod wieloma innymi nazwami, np. klasa-układanka, metoda grup eksperckich, jigsaw. Prezentowany tekst pozwala odpowiedzieć na różne pytania, np. „co oznacza nazwa jigsaw?” lub „w jakim celu ta metoda została po raz pierwszy zastosowana w klasie?”. Stosując tę metodę na lekcjach chemii, wykorzystujemy zasadę, która mówi, że człowiek najlepiej przyswaja wiedzę i rozwija umiejętności, ucząc innych.

Jak to jest, że miedź nie reaguje w normalnych warunkach z kwasem solnym? Czy można do rozwiązania tego problemu zastosować metodę aktywizującą? O tym właśnie jest mowa w artykule, który poświęcono metaplanowi. To metoda, która dzięki swojej wizualnej formie bardzo dobrze strukturyzuje uczniowską dyskusję lubiącą się rozłazić w szwach i dryfować na odległe wody.

Kula śnieżna jest odmianą dyskusji, która z jednej strony posiada zalety metody aktywizującej, podczas której stosuje się pracę grupową, a z drugiej - „wymusza” aktywność indywidualną każdego ucznia w klasie. Jest łatwa w realizacji, świetnie nadaje się np. przy wprowadzaniu nowego tematu lub przy podsumowaniu lekcji i całego działu.

Studium przypadku jest tą metodą, na której, zdaniem Autorki artykułu, powinno bazować kształcenie (nauczanie oraz uczenie się) chemiczne ze względu na powiązanie teorii z praktyką, a więc realizację jednej z podstawowych zasad dydaktycznych. W tekście wskazano m.in. skąd brać opisy przypadków i na co zwracać uwagę, pracując tą metodą.